अरण्यरूदन

अरण्य रूदन

वृक्षावीण जीणं जगति रुक्ष वैराण वैराण
नकोस कुठार्या वृक्षी घाव घालू दाणादाण
जंगल तोड बो अफाट  झाडं केली बुडलोट
घनदाट हिरवे रान झाले सपाट तप्त वाळवंट
कुर्हाडीचा दांडा नीज गोतास काळ झाला
अरण्यरूदनाचा आक्रोश भिडो काळजाला

डोंगर टेकडी माथे बोडके टकले टकुरे टकूर
केले माणसा मसाण तोडोनिया ऊंच तरुवरं
धरणी ही मायअपुली पुरती केली तू विटंबना
बरसावी बरसात म्हणून करी धोंडी आराधना
निसर्गदेवाला काटून छाटून ओकाबोका केला
अरण्यरूदनाचा आक्रोश भिडो काळजाला

का रे माणसा काहून अक्कल गहाण ठेली
स्वहस्ते भावी पीढी गाडण्या तू कबर खोदली
हरितक्रांति अखिलजगति व्हावी वृक्ष संवर्धून
करा परिमार्जन झाडं लावून जंगल जोपासून
वृक्षवल्ली आम्हा सोयरे तुका सांगोनिया गेला
अरण्यरूदनाचा आक्रोश भिडो काळजाला
 
अरे माणसा माणसा जप तू वृक्षमित्र बाणा
वन्यजीवांही लाभू दे आसरा नि वैरणदाणा
सर्व काही तुजसाठी पैदा करत नाय सर्वेश्वर
सत्ताहीन स्वदेह तुझा उघडा जाशी सरणावर.
खयभंग होण्याआधी सावरं मानवा स्वतःला
अरण्यरूदनाचा आक्रोश भिडो तव काळजाला

.........पी. हेमंतराम पाटील.दहिसर -मुंबई
भ्र.ध्व.-9757340310.